Tijdens een meditatie zag Marjanne zichzelf in de mist, op weg naar een brug zonder te weten waar die heen leidt. Een beeld dat een dieper inzicht blootlegt: hoe vaak leven we eigenlijk bewust of onbewust in mist — gevangen in aangeleerde patronen die ons zicht op onszelf vertroebelen?

Leven in Mist: Bewust Gekozen of Onbewust Aangeleerd

Vanmorgen kreeg ik tijdens mijn meditatie een duidelijk, mooi en wijs beeld. Dat wil ik graag met je delen, want er zitten zulke mooie lessen in over onze weg door het leven.

Een keuze in de mist

Ik sta in de mist en kan maar een klein stukje voor me zien: een metalen brug. Het voelt als een grauwe dag, maar ik voel me neutraal en nieuwsgierig. Er zijn 2 keuzes: de brug opgaan, of hier blijven staan.

Ik kies ervoor de brug op lopen — zonder te weten waar die heen gaat, of het veilig is, of het aangenaam zal zijn.

Vertrouwen

Zodra ik brug oploop, voel ik dat dit over vertrouwen gaat. Het voelt spannend, met dikke mist om me heen — ik kan niet verder dan drie, vier meter voor me uit kijken. En toch voelt het goed. Ik merk een innerlijke blijheid, nieuwsgierigheid, het gevoel van een avontuur dat zich voor me ontvouwt.

Eigenlijk wil ik dat de mist wegtrekt. Ik wil zien en weten waar ik heen ga — de mist duurt me al lang genoeg. Maar ik leg me erbij neer en vervolg het pad.

Opeens zie ik in de verte het silhouet van een eiland. Zoals wanneer je op een boot vaart: eerst zie je alleen een donkere vlek, later pas de details. Ik heb geduld — voor anderen, maar zelden voor mijn eigen levenspad. Mooi hoe dit me in zo'n korte weg zo duidelijk wordt getoond.

Behalve de donkere vlek van het eiland zie ik ook meer licht in de mist komen. En dan besef ik: ik vlieg! Ik zit in een klein propellervliegtuigje, met iemand naast me. Ik voel me vertrouwd, en samen vliegen we richting het eiland. Ik glimlach breed. Ik geniet!

Plezier onderweg

Mijn glimlach wordt nog groter als ik merk dat ik het vliegtuigje kan besturen. De hoofdrichting blijft gelijk, maar ik kan omhoog en omlaag. Om me heen blijft een lichte, waterige mist hangen, en toch kan ik wolken onderscheiden. Ik duik er doorheen — wat een fantastische beleving. Langs het eiland, over water, door wolken.

Plezier hebben in de weg die je gaat, is net zo belangrijk als het doel waar je naar toe gaat.

Aankomst

Tussen de wolken door zie ik een lichtpuntje. Ik weet — nog voor ik het zie — dat daar een huis staat. Het trekt me aan; het voelt vertrouwd, vredig liefdevol. Daar wil ik naartoe.

Dichterbij gekomen zie ik dat het huisje op de top van een berg staat, als een soort vuurtoren of baken: een veranda en daarboven een helder licht. Ik loop over de veranda en ga er tegenaan zitten. Op het moment dat ik zit, voel ik het licht diep in mij — een diepe verankering. Rust. Ik weet meteen dat ik hier een tijdje mag blijven. De mist ie er nog steeds, maar het voelt alsof ik er dwars doorheen kan kijken en de wereld beleven, eenvoudig vanaf de plek waar ik zit.

Dankbaar voor dit inzicht.

Hoe vaak leven we eigenlijk in mist?

Na de meditatie, terwijl ik het opschrijf, besef ik hoe vaak we eigenlijk in de mist leven. Soms zelf gecreëerd, soms bewust gekozen — en vaak zonder dat we het beseffen dat we er middenin staan.

Hoe creëer je je eigen mist? Ik denk dat we dat allemaal wel eens doen. Op momenten dat de wereld je overdondert. Als er heftige dingen gebeuren om je heen. Als er juist mooie dingen gebeuren die je niet voorbij wilt laten gaan. Als er moeilijke situaties zijn waarvan je niet weet hoe je ermee om moet gaan.

Vaak zet je, door pijn of teleurstelling, onbewust ergens je energie vast. Je energie stroomt minder door, en je verbinding met je Bron vermindert. Kies jij dan voor afleiding zoals shoppen, poetsen, tv, drank, drugs? Weet jij waarom je hier op aarde bent? Ken jij je levenspad? Ook dát is een vorm van mist.

Onbewust aangeleerd

Normen en waarden neem je over van je ouders. Denk aan: houd je mening voor je, je moet hard werken om iets te zijn, zorg voor een appeltje voor de dorst, een vrouw zorgt voor een man, doe maar normaal dan doe je al gek genoeg, zekerheid eerst en plezier komt daarna.

Zoveel onbewuste aangeleerde patronen en beperkingen — waardoor je nooit hebt geleerd dwars door de mist heen te kijken, of je er niet van bewust bent dat het ook anders zou kunnen.

Als alle mist zou optrekken, ben je volgens mij verlicht: je begrijpt hoe de hele wereld in elkaar zit, waarom dingen gebeuren zoals ze gebeuren, en je overziet het Meesterlijke schaakspel van het Universum. Terwijl ik dit opschrijf, begrijp ik meteen waarom er mist in mijn leven is — het lijkt me nogal overweldigend, zoveel kennis en inzicht ineens.

Maar het is de bedoeling dat we ons eigen lichtpuntje vinden. In plaats van mist te creëren — je af te sluiten van je eigenheid — laat je jouw licht naar binnen stromen. Zoek het niet buiten jezelf, maar in jezelf. Het licht in je geeft je helderheid, steun, begeleiding en kracht.

Samen lichtpuntjes creëeren

Met elkaar creëren we lichtpuntjes, zodat we elkaar helpen herinneren wie we zijn en waarom we zijn zoals we zijn. Samen kunnen we licht brengen op deze wereld, ieder binnen zijn eigen kunnen. Je hoeft niet groot te zijn — vaak zijn het juist de kleine dingen die een wereld van verschil maken.

Waar in jouw leven merk jij dat je in de mist staat — en wat zou er gebeuren als je één stap de brug op zet?

Ik wens je innerlijk licht. Bedankt voor het lezen.

Liefs Marjanne